[ حديث ] هفتم اصل : [ مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ ، عَنْ نَصْرٍ الْخَثْعَمِيِّ ، قَالَ : ] سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام يَقُولُ : « مَنْ عَرَفَ أَنَّا لَانَقُولُ إِلَّا حق اً ، فَلْيَكْتَفِ بِمَا يَعْلَمُ مِنَّا ، فَإِنْ سَمِعَ مِنَّا خِلَافَ مَا يَعْلَمُ ، فَلْيَعْلَمْ أَنَّ ذلِكَ دِفَاعٌ مِنَّا عَنْهُ » . شرح : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام مىگفت كه : هر كه شناخت اين را كه ما نمىگوييم مگر به كار آمدنى را ، خواه براى تقيّه باشد و خواه موافق گفتهء خدا و رسول ، پس بايد كه اكتفا كند به همين دانسته و هر چه مىگوييم ، به آن عمل كند . پس اگر شنيد از ما چيزى را كه منافى چيزى است كه مىداند كه حكم اللَّه تعالى آن است ، پس بايد كه داند كه آنچه شنيد براى مدافعهء ضرر دشمنان است از او و عمل كند به آن . منقول است كه على بن يقطين ، وزير هارون الرشيد بود و به هارون گفتند كه او رافضى است و هارون خواست كه بر جاى خلوتى كه على بن يقطين وضو مىساخته باشد ، مطّلع شود . مقارن اين از امام موسى كاظم عليه السلام نوشته آمد به على بن يقطين كه بعد از اين ، هر جا كه وضو سازى ، پا بشوى . و او چون به آن عمل كرد ، هارون خود ديد كه او در خلوت ، پا مىشويد و گفت كه افترا كرده‌اند بر على بن يقطين و در تعظيم او افزود . باز نوشته آمد كه بعد از اين در وضو پا مشوى . [ حديث ] هشتم اصل : [ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ، عَنْ أَبِيهِ ] عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسى وَالْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ جَمِيعاً ، عَنْ سَمَاعَةَ ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام ، قَالَ : سَأَلْتُهُ عَنْ رَجُلٍ اخْتَلَفَ عَلَيْهِ رَجُلَانِ مِنْ أَهْلِ دِينِهِ فِي أَمْرٍ كِلَاهُمَا يَرْوِيهِ ، أَحَدُهُمَا يَأْمُرُ بِأَخْذِهِ ، وَالْآخَرُ يَنْهى عَنْهُ ، كَيْفَ يَصْنَعُ ؟ قَالَ : « يُرْجِئُهُ حَتّى يَلْقى مَنْ يُخْبِرُهُ ، فَهُوَ فِي سَعَةٍ حَتّى يَلْقَاهُ » . وَفِي رِوَايَةٍ أُخْرى : « بِأَيِّهِمَا أَخَذْتَ مِنْ بَابِ التَّسْلِيمِ وَسِعَكَ » .